เมื่อถึงวันที่เขาเข้าใจ… เขานั่งน้ำตาไหลอยู่เงียบๆคนเดียว (… แด่สองมือทุกคู่ที่ไกวเปล)


โพสต์นี้ผมได้รับอีเมล์จากเพื่อนคนนึงซึ่งเนื้อหาน่าประทับใจ อ่านแล้วก็อดน้ำตาไหลไม่ได้เชียว เลยก๊อปทั้งยวงมาแปะไว้เป็นการแบ่งปันกันต่อนะครับ

วันที่เขาทำได้มากที่สุดแค่ร้องไห้เสียงดัง … เมื่อเขาหิว
… เพราะมีเลือดสีขาวจากอกของเธอ … ท้องเขาจึงอิ่ม

 

ยามที่เขากำลังจะล้ม ในวันที่พยายามจะยืนเป็นครั้งแรก
… เพราะมีมือของเธอ … เขาจึงมีก้าวแรก … และเป็นก้าวที่มีเธอรอประคอง “อยู่ข้างหน้า”

 

แต่วันที่เขาหัดวิ่ง … เธอกลับเลือกที่จะยืน “อยู่ข้างหลัง”
… เขาหัดวิ่งโดยเริ่มจากก้าวที่ “ห่าง” เธอออกไป
… เขาหัดวิ่งโดยหันหลังให้เธอ
… แต่เธอก็ไม่เคยไปจากตรงที่เขาเริ่มหัดวิ่ง
… เพียงเพื่อให้เขารู้ว่า เมื่อเขาล้ม ถ้าเขากลับมา เขาจะพบรอยยิ้มและคำปลอบใจของเธอที่ตรงนั้น

 

เธอจบแค่อนุปริญญา วุฒิครู กรมอาชีวะฯ … เขาเป็นมหาบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงของประเทศ
… แต่เป็นมือของเธอ … ที่กุมมือเขาให้เริ่มหัดเขียน ก.ไก่ ข.ไข่ ให้เป็นตัว

 

เธอรู้มากที่สุดแค่คณิตศาสตร์ช่างอาชีวะเบื้องต้น … เขาเชี่ยวชาญคณิตศาสตร์วิศวกรรมขั้นสูง
… แต่เป็นเธอ … ที่สอนให้เขานับเลข

 

เธอสอนเด็กอาชีวะบ้านนอกด้วยสไลด์รูล … เขา(เคย)เป็นอาจารย์สอนว่าที่มหาบัณฑิตของมหาวิทยาลัยชื่อดังด้วย PowerPoint
… แต่เป็นมือของเธอ … ที่จับมือของเขาหัดใช้ชอล์คเขียนกระดานดำ

 

เธอไม่เคยขึ้นเครื่องบิน … เขาจำเครื่องบินได้เกือบทุกรุ่นทุกสายการบินที่มาลงกรุงเทพฯ
… แต่เป็นเธอ  … ที่สอนให้เขาขึ้นรถเมล์ขาวนายเลิศที่หน้าปากซอย

 

เธอไม่เคยไปเมืองนอก … เขาย่ำมาแล้ว 5 ทวีป บินข้ามมาแล้วทุกมหาสมุทรบนโลกใบนี้ มีตราประทับ 30 ประเทศในหนังสือเดินทาง 3 เล่ม
… แต่เป็นเธอ … ที่สอนให้เขาข้ามถนนหน้าบ้าน

 

โลกใบใหญ่ที่สุดของเขาเคยกว้างแค่วงกอดของอ้อมแขนเธอ
… มันเป็นโลกใบที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับเขา … ผู้ชายตัวเล็กๆคนหนึ่ง
… และมันเป็นโลกใบที่เขาสามารถหลับฝันดีได้ทุกคืน

 

เธอเขียนภาษาอังกฤษไม่เป็น … เขาเขียนวิทยานิพนธ์สองเล่มด้วยภาษาอังกฤษ และมีบทความตีพิพม์ในวารสารวิชาการต่างประเทศ
… แต่เป็นมือเธอ … ที่กุมมือเขาให้หัดเขียน a b c

 

เธอไม่รู้มายาทสากล … เขาไม่เคยขัดเขินมารยาทบนโต๊ะดินเนอร์มื้อหรูกับฝรั่ง จีน แขก (และ ไม่ว่าชาติไหนๆ)
… แต่เป็นเธอที่ … สอนให้เขา “ไหว้”, “กราบเบญจางคประดิษฐ์” และ สอนว่าเขาคือ “คนไทยของในหลวง”

 

เธอเดินจ่ายตลาดสดชานเมือง … เขา(เคย)เดินช๊อปฯในซุปเปอร์มาร์เก็ตหรูกลางมหานครปารีส
… แต่เป็นเธอที่สอนให้เขารู้จักนับเงินทอนและตรวจของที่ซื้อให้ครบก่อนออกจากร้าน

 

เธอรู้จักลงทุนแค่ฝากประจำเอาดอกเบี้ย … เขารู้จักลงทุนในตลาดทุน ตลาดอนุพันธ์ ตลาดเงิน และอีกมากมาย
… แต่เป็นเธอที่ … ทำกระปุกหมูตัวแรกให้เขาเก็บเงินที่เหลือจากค่าขนม
… และเป็นมือของเธอ … ที่ประคองมือเขาเซ็นต์ชื่อเปิดสมุดบัญชีธนาคารเล่มแรกในชีวิต

 

เธอเลี้ยงเขามาในบ้านเช่าไม้ชั้นเดียวเก่าๆ … เขาเลี้ยงหลานของเธอในบ้านสามชั้นที่สร้างขึ้นใหม่
… แต่เป็นเธอที่สอนให้เขารู้จักวิธีทำ “บ้าน” ให้เป็น “บ้าน” ที่ทุกคนอยากกลับไป

 

เธอว่ายน้ำไม่เป็น … เขาผ่านการทดสอบว่ายน้ำเข้าสถาบันการเดินเรือพานิชย์ที่มีชื่อเสียงของประเทศได้สำเร็จ
… แต่เป็นเธอ … ที่นั่งเฝ้าเขาริมสระน้ำตลอดทั้งบ่ายวันแล้ววันเล่า

 

เขาเคยถามเธอว่า เธอว่ายน้ำไม่เป็น ถ้าเขาจมน้ำเธอจะช่วยเขาได้อย่างไร
เธอตอบเขาว่า “ถ้ามีคนหนึ่งต้องจม เพื่อให้อีกคนลอย เธอจะเป็นคนที่จมเอง …”
วันนั้น … เขาหัวเราะกับคำตอบที่ชวนงงๆของเธอ
เมื่อถึงวันที่เขาเข้าใจ … เขานั่งน้ำตาไหลอยู่เงียบๆคนเดียว
…. เธอได้สอนให้เขารู้จักวิธี “บอกรัก” แบบลูกผู้ชาย
…. “บอกรัก” โดยไม่ต้องใช้คำว่า “รัก” แม้แต่คำเดียว

 

เธอ “ไม่มี” และเธอ “ไม่เป็น” อะไรต่อมิอะไรอีกหลายอย่างที่เขา “มี” ที่เขา “เป็น”

 

แต่สิ่งที่เขามี ที่เขาเป็น จะมีความหมายอะไร ถ้าไม่มีเธอ

 

… หรือแม้ว่า …

 

ถ้าไม่มีเธอในวันนั้น … เขาก็ไม่มีวันจะมี ไม่มีวันจะเป็น อย่างที่เขามี อย่างที่เขาเป็นในวันนี้

 

.. ถ้าที่ที่เรียกว่า “สวรรค์” ของทุกความเชื่อในโลกใบนี้มีจริง

 

ผมเชื่อว่า ที่นั้น ที่เรียกกันว่า “สวรรค์” อยู่ “ใต้ฝ่าเท้า” ของเธอนี่เอง

 

One comment

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s