“ปะหม้อ – หักธนู”


วันนี้ไม่ทราบว่าผมนึกอย่างไรถึงได้หยิบหนังสือ “อ่านสามก๊กถกบริหาร” ซึ่งเขียนโดยคุณก่อศักดิ์ ชัยรัศมีศักดิ์ ติดมือมาอ่านที่บริษัทด้วย

ซึ่งความจริงผมก็อ่านเล่มนี้จบมาหลายรอบแล้ว แต่ประเด็นที่จะหยิบยกเอามาเขียนถึงในวันนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเนื้อหาของเรื่องสามก๊กแต่อย่างใดครับ แต่อยู่ในบทท้ายๆของหนังสือเล่มนี้ ที่กล่าวถึงหนังสือ “ยอดวิทยายุทธ์ของข้าราชการ” ซึ่งแต่งโดยหลี่จงอู๋ (ค.ศ. 1879 – 1943) โดยเขาได้เขียนเสียดสีข้าราชการในยุคของเขาว่ามีเครื่องมือหากิน 2 อย่างคือ

“ปะหม้อ” เวลาที่ลูกค้าเอาหม้อเหล็กที่เป็นรูหรือขึ้นสนิมไปให้ช่างปะหม้อซ่อม ช่างจะมีฆ้อนเล็กๆติดตัวกันทุกคน เพื่อเอาไว้แอบเคาะรูให้ใหญ่ขึ้นตอนที่ลูกค้าเผลอ แล้วบอกกับลูกค้าว่า รูที่คุณจะให้ซ่อมนั้นใหญ่มากไม่ได้เล็กอย่างที่คุณคิด ลูกค้าก็ต้องเสียเงินค่าซ่อมมากขึ้น เหมือนการติดต่อราชการในยุคนั้น ที่ต้องมีค่าน้ำร้อนน้ำชา เพราะปัญหาที่คุณไปติดต่อนั้นไม่ใช่ปัญหาเล็กๆตามที่เข้าใจ แต่เป็นปัญหาใหญ่มาก ถ้าไม่มีค่าน้ำร้อนน้ำชาอย่างเต็มที่ ก็ไม่สามารถทำอะไรได้

“หักธนู” ทหารคนหนึ่งถูกธนูยิงบาดเจ็บ หัวธนูติดอยู่ภายใน พอไปหาหมอ หมอก็ทำเพียงหักก้านธนู, พันแผลให้ แล้วสั่งให้ออกไปได้ ทหารคนนั้นจึงถามขึ้นว่า “คุณหมอจะไม่ผ่าเอาหัวธนูออกมาหรือครับ” หมอก็ส่ายหัวแล้วตอบว่า “ผมเป็นหมอรักษาภายนอก หน้าที่ผมเสร็จแล้ว การผ่าตัดเป็นหน้าที่ของหมอศัลยกรรม” ข้าราชการในยุคนั้นจะทำเฉพาะงานในหน้าที่เท่านั้น ถ้าไม่ใช่หน้าที่ก็ไม่อยากรับรู้เกี่ยวข้องด้วย ไม่อยากเพิ่มภาระให้กับตนเอง

ครับ ยุคสมัยของหลี่จงอู๋ก็ผ่านพ้นไปหกสิบกว่าปีแล้ว แต่ผมก็ยังเห็นว่าวัฒนธรรม “ปะหม้อ – หักธนู” ก็ยังไม่ได้จืดจางไปไหน มิหนำซ้ำไม่เพียงแต่แวดวงราชการเท่านั้น เดี๋ยวนี้วัฒนธรรม “ปะหม้อ – หักธนู” มีให้เห็นได้ทุกที่เลยครับ

9 มิถุนายน 2552

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s